नाट्यवेडा

  (सूचना:  जर तुम्ही गोष्टीची सुरुवात न वाचता थेट या पानावर आला असाल तर थांबा. ही एक इमर्सिव्ह एक्सपेरियन्स गोष्ट आहे. ती पहिल्यापासून वाचण्यासाठी कृपया इथं भेट द्या. साकेतची गोष्ट <- क्लिक करा. )  (आणि जर तुम्ही तुमचा पर्याय निवडून या पानावर आला असाल तर कृपया आपला इमर्सिव्ह एक्सपेरियन्स कंटिन्यू करा.)  साकेतनं त्याचं आणि मैथिलीचं पोर्टल दोघांच्या मोबाईलमधल्या मॅप्सला लिंक केलं. "मैथिली आत ये आता." "झालं का तुझं सगळं नक्की? मागचा अर्धा तास मला बाहेर थांबवून ठेवलंयस." "झालं माझं डेकोरेशन. ये आता." मैथिली आत आली. त्यानं पोर्टल तिच्या हातात दिलं आणि म्हणाला, "हॅप्पी ऍनिव्हर्सरी!" मैथिलीला काहीच कळेना. तिला आजूबाजूला नेहमीसारखीच रूम दिसत होती. "हॅप्पी ऍनिव्हर्सरी, साकेत. मी अर्धा तास बाहेर होते. मला वाटलं बरंच काही डेकोरेशन असेल. इथं ना फुगे आहेत, ना फुलं." त्यानं तिला शांतपणे आपण काय करतोय ते बघायला सांगितलं. मग तिच्या आणि स्वतःच्या मोबाईलच्या गूगल मॅप्समध्ये ताजचा स्ट्रीट व्ह्यू सिलेक्ट केला. स्ट्रीट व्ह्यूद्वारे फिरत फिरत ते कॉरिडॉ...

             (सूचना:  जर तुम्ही गोष्टीची सुरुवात न वाचता थेट या पानावर आला असाल तर थांबा. ही एक इंटरॅक्टिव्ह एक्सपेरियन्स गोष्ट आहे. ती पहिल्यापासून वाचण्यासाठी कृपया इथं भेट द्या. साकेतची गोष्ट  <- क्लिक करा. )  (आणि जर तुम्ही तुमचा पर्याय निवडून या पानावर आला असाल तर कृपया आपला इमर्सिव्ह एक्सपेरियन्स कंटिन्यू करा.)   अरविंद आणि साकेतनं आपापलं पोर्टल मोबाईलमधल्या मॅप्सला लिंक केलं. ताजचा स्ट्रीट व्ह्यू सिलेक्ट केला. स्ट्रीट व्ह्यूद्वारे फिरत फिरत ते कॉरिडॉरमध्ये पोहचले आणि पोर्ट बटण दाबलं. आपल्या रूममधून ते तत्क्षणी ताजच्या कॉरिडॉरमध्ये चक्क ‘पोर्ट’ झाले. मागच्या सेकंदाला ते आपल्या रूममध्ये होते आणि या सेकंदाला चक्क ताजमध्ये! त्यांचा आनंद गगनात मावेना. त्वरित ते एका टेबलवर बसले. "काय कमाल वाटतंय!" "हो ना राव. आजपर्यंत पोर्टिंग वगैरे सगळं स्वप्नंच वाटत होतं. आज आपण एका क्षणात घरातून ताजमध्ये येऊन बसलोय. ना ट्रॅफिकची झंझट, ना हॉर्नचा त्रास." "रिलॅक्स वाटतंय आता. इतके दिवस नुसतं हात धुवून मागं लागलेलो पोर्टींग फीचरच...

                 नमस्कार. ही साकेतची एक ‘इंटरॅक्टिव्ह एक्सपेरियन्स’ गोष्ट आहे. साकेतच्या आयुष्यात घडणाऱ्या गोष्टी तुमच्या निर्णयावर ठरणार आहेत. प्रत्येक भागाच्या शेवटी तुम्हाला साकेतच्या आयुष्यात पुढं काय व्हायला हवं हे ठरवण्यासाठी दोन पर्याय आहेत. तुम्हाला जो योग्य वाटतो तो पर्याय तुम्ही निवडायचा आणि साकेतचं आयुष्य पुढं न्यायचं. साकेतचं सगळं भविष्य तुमच्या निवडलेल्या पर्यायावर अवलंबून आहे. तेव्हा विचार करून प्रत्येक भागाच्या शेवटी तुम्हाला ‘योग्य’ वाटणाऱ्या निळ्या रंगातील पर्यायावर क्लिक करून साकेतचं भविष्य घडवा! साकेतसाठी सध्या तुम्हीच ‘देव’ आहात कारण, त्याच्या आयुष्यातल्या इथून पुढच्या गोष्टी तुम्हीच ठरवणार आहात.     नुकतंच साकेतनं ‘Brief history of time’ वाचून हातावेगळं केलं. तसा साकेत लहानपणापासूनच हुशार. हल्ली सगळेच करतात म्हणून त्यानं इंजिनीरिंग नाही निवडलं. खरं तर त्याला लहानपणापासूनच वेगवेगळ्या प्रयोगांची आवड होती. अभ्यासासोबत प्रॅक्टिकल शिकण्यावर त्याचा भर होता. पुस्तक वाचल्यावर त्याचं आणि बाबांचं बोलणं चालू...

  (सूचना:  जर तुम्ही गोष्टीची सुरुवात न वाचता थेट या पानावर आला असाल तर थांबा. ही एक इंटरॅक्टिव्ह एक्सपेरियन्स गोष्ट आहे. ती पहिल्यापासून वाचण्यासाठी कृपया इथं भेट द्या. साकेतची गोष्ट <- क्लिक करा. ) (आणि जर तुम्ही तुमचा पर्याय निवडून या पानावर आला असाल तर कृपया आपला इमर्सिव्ह एक्सपेरियन्स कंटिन्यू करा.)  साकेतनं त्याचं आणि मैथिलीचं पोर्टल दोघांच्या मोबाईलमधल्या मॅप्सला लिंक केलं. "मैथिली आत ये आता." "झालं का तुझं सगळं नक्की? मागचा अर्धा तास मला बाहेर थांबवून ठेवलंयस." "झालं माझं डेकोरेशन. ये आता." मैथिली आत आली. त्यानं पोर्टल तिच्या हातात दिलं आणि म्हणाला, "हॅप्पी ऍनिव्हर्सरी!" मैथिलीला काहीच कळेना. तिला आजूबाजूला नेहमीसारखीच रूम दिसत होती. "हॅप्पी ऍनिव्हर्सरी, साकेत. मी अर्धा तास बाहेर होते. मला वाटलं बरंच काही डेकोरेशन असेल. इथं ना फुगे आहेत, ना फुलं." त्यानं तिला शांतपणे आपण काय करतोय ते बघायला सांगितलं. मग तिच्या आणि स्वतःच्या मोबाईलच्या गूगल मॅप्समध्ये ताजचा स्ट्रीट व्ह्यू सिलेक्ट केला. स्ट्रीट व्ह्यूद्वारे फिरत फिरत ते कॉर...

एक विक्रेता होता. Specifically खेळणीविक्रेता. म्हणजे त्याच्याकडं सगळ्या प्रकारची खेळणी होती. जी लहान मुलांना खूप आवडतात, अशी सगळी खेळणी. या खेळण्यांमध्ये सगळं आलं हां. म्हणजे बघा ती छोटी छोटी घरं, मेकॅनो, लहान लहान गाड्या आणि गुल्लक - ते पैसे ठेवल्यावर कुत्रं बाहेर येऊन पैसे घेऊन आत जातं बघा- तसला गुल्लक वगैरे. आणि हा बाहुल्या पण होत्या हां. सगळ्या एकाच आकाराच्या पण वेगवेगळ्या रंग-रूपाच्या. तर असं सगळं होतं त्या विक्रेत्याकडं. पण त्या विक्रेत्याचा एकच problem होता. त्याच्याकडं दुकान नव्हतं. त्यामुळं त्याला या सगळ्या गोष्टी एका stall वरच विकाव्या लागायच्या. आता stall च असल्यामुळं त्याला रोजच्या रोज रात्री सगळं सामान एका box मध्ये ठेवावं लागायचं. ok? म्हणजे कसं की, रात्र झाली की, stall रिकामा करा, सगळं सामान box मध्ये टाका. Box गोडाऊन मध्ये टाका. घरी जा. परत दुसऱ्या दिवशी सकाळी box गोडाऊनमधनं घ्या. Stall ची साफसफाई करा. सगळं सामान परत मांडा. आणि हां, एक मिनिट. आपल्या विक्रेत्याची stall वर सामान मांडायची पण एक पद्धत होती बरं का! पद्धत म्हणजे त्यानं सगळ्या सामानाचं grouping केलेल...

        आजी आजोबांच्या उशाशीच बसल्या होत्या. आजोबांना आजचा पेपर वाचून दाखवत होत्या. आजकाल आजोबांचा आजार जास्तच बळावत होता. डॉक्टरांनी आता त्यांना सक्तीची bed-rest सांगितली होती. त्यामुळे आजींना आजोबांची सर्वतोपरी काळजी घ्यावी लागत होती. आजींना आजोबांची अवस्था आता सहन होत नव्हती. पण, या आजारापुढे त्यांचा काही इलाज नव्हता. आजींना आजोबांची खूप काळजी घ्यावी लागत होती. आजोबांची खूप छोटी छोटी पथ्ये त्यांना अगदी कसोशीने पाळावी लागत होती. आजींना कळत होतं की, आजोबाही कंटाळलेत या सगळ्याला. पण, त्यांना लवकर बरं व्हायचं असेल तर, हे सगळं काटेकोरपणे करणं भागच होतं.         आजोबांना पण आजींची आपल्यामुळे होणारी फरफट समजत होती. आपल्यामुळे त्यांना सतत घराशीच बांधून राहावं लागतंय, याचं त्यांना वाईट वाटत होतं. पण, करणार काय? परिस्थितीपुढं कुणाचाच काही इलाज नव्हता. अगोदर आजी रोज क्लबात जायच्या. मैत्रिणींबरोबर थोडी मौज करून यायच्या. महिन्याकाठी एकदा क्लबतर्फे निघणाऱ्या छोट्या सहलींना जाऊन यायच्या. पण, आजोबांच्या आजारपणामुळं त्यांना आज...